24-03-2017

Run!:

What doesn't kill you makes you stronger

What doesn't kill you makes you stronger

Sinds ik een paar jaar geleden voor het eerst ging hardlopen (met €3,- gymschoenen, een oude slobber joggingbroek en een oude telefoon met stopwatch) heb ik al aardig wat trainingen gedaan. Ontelbare rondjes door mijn dorp, waarin ik regelmatig vloekend naar adem heb staan happen. Het commentaar van mensen om je heen aanhorend (want als hardloper hoor je te niet te wandelen en al helemaal niet stil te staan om op adem te komen). Dat ik nog zoveel rondjes zou gaan lopen wist ik tijdens die eerste training niet, want ik kan je vertellen: het was geen succes. Die stopwatch had ik ook niet echt nodig, die 20 seconden die ik kon rennen had mijn moeder ook nog wel voor me kunnen tellen. Zij ging, zoals bij heel veel trainingen, mee op de fiets. Misschien als steun, misschien als leedvermaak. Dat laatste kan ik mij trouwens heel goed voorstellen, ik was alleen maar sportief in tv kijken en hardlopen was zeg maar datgene dat nooit zou kunnen gebeuren.



Goed, die eerste training. Die ging dus niet echt van een leien dakje. In tegendeel, die 20 seconden waren echt genoeg om mij helemaal te vloeren. Ik gaf niet op, besloot dat ik een schema nodig had, downloadde die en probeerde het twee dagen later nog een keer. Met moeders op de fiets, maar nu ook met een plan. Ik had al e.e.a. gelezen over hardlopen en wist nu ook welke trainingen ik de komende weken zou gaan proberen. Na elke training die ik deed kwam ik euforisch thuis: hardlopen was nieuw en elke training ging beter als die daarvoor. Elke keer verbetering zien, dat geeft echte motivatie en mijn liefde voor het hardlopen was toen geboren. Rustdagen vond ik verschrikkelijk, het liefst ging ik 3 keer per dag lopen. 



Het is heel jammer, maar dat euforische gevoel na elke training verdwijnt op een gegeven moment. Na een paar maanden loop je ook mindere trainingen, krijg je last van slechte dagen enzo. Waar je vorige week nog 5k in 30 minuten liep, doe je er nu ineens 32 minuten over. Of ben je na een paar kilometer al helemaal kapot. Dat is niet erg, sterker nog: het is heel erg normaal. Je kunt gewoon niet altijd pieken. Bovendien maken die slechte trainingen je dankbaar voor de goede. Want die goede trainingen, die blijven wel gewoon bestaan. Zij zijn alleen niet meer standaard. Je kunt jezelf nog steeds verbeteren door verder te lopen, sneller te lopen, of door gewoon te genieten. Want als er iets is, dat in mijn mindset is veranderd sinds die eerste trainingen, dan is het wel dat ik een training waarbij ik genoten heb een 'goede' training kan noemen. Ook als ik traag ben, 5 keer heb moeten wandelen of gewoon niet vooruit te branden was. Als ik echt genoten heb vind ik mijn training ook goed. Laatst nog, het was de eerste echte mooie dag, en ik kon voor het eerst sinds maanden in shorts en top hardlopen. Alleen dat maakt mij al blij. Het feit dat ik ook nog eens een zonnebril nodig had tegen de zon vond ik al helemaal geweldig. Ik liep op redelijk tempo, maar ik kon het niet goed volhouden. Ik denk dat ik in 5k wel 7 keer heb gewandeld. Toch was dat echt een goede training, het lekkere weer maakte dat ik intens heb genoten van het hardlopen. Dit zou mij de eerste maanden niet overkomen zijn; toen draaide alles om prestatie. 



Wat ik hiermee wil zeggen is, dat het helemaal niet erg is om mindere trainingen te hebben. Je kunt gewoon niet altijd een PR halen en dat zou ook helemaal niet leuk zijn. Slechte trainingen zijn goed, die houden het spannend. Bovendien wordt je mentaal alleen sterker door mindere trainingen en een slechte training is nog altijd beter dan geen. Leer ze dus maar gewoon waarderen. 




Wat doesn't kill you makes you stronger




Reacties

Er zijn momenteel geen berichten, grijp je kans om de eerste te worden die een reactie heeft geplaatst!

Plaats zelf een reactie