24-05-2016

Run!:

De opgever in mij

De opgever in mij

Hardlopen gaat niet altijd over rozen. Er zijn goede runs en slechte runs en alles wat daar tussen in zat. Maar mijn run van vrijdag, die zat er helemaal niet tussen in. Die was slechter dan slecht. Het maakte de opgever in mij wakker. 



Van nature ben ik een doorzetter. Ik ben een meisje met doelen en plannen, en wat er ook gebeurt, ik maak ze waar. Opgeven is dus niet iets dat echt in mijn bloed zit, ik ga veel liever door. Dat maakt dan ook dat ik niet zo goed met tegenslagen kan dealen, want die staan mijn doel in de weg. En die slechte eigenschap, maakte van mijn run van vrijdag een horrorrun. Laat ik aan het begin beginnnen. 



De horrorrun



Jullie konden gisteren al lezen dat ik vrijdagavond ineens besloot een duurloop te doen. Ik had niet de beste voorbereiding, mijn buik zat propvol met eten, maar ik besloot het gewoon te proberen. Ik ging van huis, gewapend met een flesje sportdrank en een flesje water. Ik besloot eerst buitenaf te lopen, en zodra het donker begon te worden binnen de bebouwde kom te blijven. Voelt toch wat veiliger dan alleen buiten de bebouwde kom en zeker omdat niemand wist waar ik was, en waar ik liep (sowieso niet verstandig, don't try this at home). Na een kilometer of 3 wist ik al dat dit helemaal mis zou gaan. Ik had er bijna een half uur over gedaan, en hoewel mijn benen best goed voelde, zat er ook niet veel meer in dan dat. Hoe ga ik dat in hemelsnaam doen bij die halve marathon?!? Ik begon te rekenen: als ik zo door zou gaan zou ik bijna 2,5uur over de 16,5k doen. Dat was niet goed, dat klopte niet. Een normaal mens loopt dat in 1,5uur, wat is er mis met mij? De paniek was toegeslagen, en de run moest nog beginnen. En de marathon dan? Misschien was dat ook wel niet zo'n goed idee.. Ik loop al weken te klagen over een te lage snelheid bij duurlopen maar dit slaat echt alles. Nogmaals paniek. Terwijl ik probeerde niet te huilen liep ik door, want ik moest en zou de 16,5k aantikken. En dus liep ik, al rekenend over de tijd die ik overal over ging doen, twijfelend of ik überhaupt wel een (halve) marathon moet gaan lopen. Want ik het eigenlijk wel leuk, die lange duurlopen? Nou, vrijdag in ieder geval niet. Ik had er echt de pest in, en was niet in staat te genieten van de duurlopen. En dat is een van de problemen waar ik tegen aan loop: ik wil zo ontzettend graag die marathon lopen, maar ik vind duurlopen helemaal niet leuk. Ik vind ze eenzaam, begin me gewoon te vervelen en ik kijk de kilometers gewoon weg. Misschien is dit een dipje, na die run van vrijdag, maar misschien ook niet. 



En dit is dan ook waar die opgever in mij komt kijken. Want wil ik überhaupt wel die marathon lopen. Of beter gezegt; wil ik daar wel voor trainen. Momenteel ben ik het even zat, ik  heb er geen plezier in, en zelfs bij het typen van dit rommelige verhaal staan de tranen in mijn ogen. Vrijdag heeft echt een deuk in mijn plezier opgeleverd, en dat wil ik niet. Want ik vind hardlopen leuk. Ik vind het belangrijk en ik doe het graag. Ik probeer er dan nu ook maar niet meer over na te denken. Ik neem nu 3 dagen loopvrij, om dinsdag een pittige intervaltraining af en te werken. En als het goed is, ben ik dan weer helemaal. Dan geen paniekberichten meer op de blog, en ben ik gewoon weer blij met mijn hobby. 



 



Reacties

Er zijn momenteel geen berichten, grijp je kans om de eerste te worden die een reactie heeft geplaatst!

Plaats zelf een reactie