02-01-2018

Personal:

Dit was 2017

Dit was 2017

Na wederom een lange stilte op de blog (terwijl ik nog zo gezegd had dat die stilte over zou zijn.. een paar weken geleden) kom ik vandaag weer met een nieuwe blog. Want juist vanwege die stilte is het misschien wel heel erg leuk om jullie mee te nemen naar mijn leven. Naar mijn 2017. Want er zijn best veel dingen veranderd in dat jaar. 



Ik begon het jaar, zoals jullie weten, vlak na de verhuizing naar Ede. Na jaren thuis gewoond te hebben was het tijd voor een eigen plekje, en dat vond ik op dit centrale plekje in Nederland. Dichtbij alles en met weinig reistijd naar Utrecht leek deze locatie mij ideaal om te wonen. We verhuisden in december, net een jaar geleden dus. Het ging allemaal vrij soepel, maar studeren en een woning hebben was wel andere koek dan alleen studeren. 



Dat zelfstandig wonen had een hoop nadelen, maar toch ook zeker een aantal voordelen. Een daarvan was het avondeten, want ineens had ik de luxe om elke dag te kiezen wat we gingen eten. Ik probeerde heel veel nieuwe recepten uit, die ik met heel veel liefde hier deelde. Zeker aan het begin van het jaar was ik daarin best fanatiek: het was allemaal zo lekker! 



Het gerecht op de foto is trouwens boerenkoolsoep. Het ziet er erg onsmakelijk uit, maar voedselfotografie (of fotografie in het algemeen) is niet mijn grootste talent, en dit was dan ook daadwerkelijk de mooiste foto die ik uit mijn album wist te vissen. Excuses dus, een verbeterpuntje voor 2018. Dat de soep zo lelijk is wil echter niks zeggen over de smaak. Geloof mij als ik zeg dat dit echt een van de lekkerste recepten is die je in de winter kan eten. Ik zal hem binnenkort eens delen ;) 



Ede is trouwens echt een hele mooie plaats om te wonen. Niet eens zijn ineens alle winkels op zondag open en kun je last minute besluiten te gaan shoppen, je kunt ook nog om 22.00 naar de supermarkt omdat je toch zin hebt in een lekker wijntje. Bovendien biedt het alle mogelijkheden tot het lopen van leuke routes. Niet alleen omdat het allemaal nieuwe routes waren, ook omdat ze gewoon heel mooi en fijn waren. Zo kon ik heel erg makkelijk een lange, saaie weg vinden waar ik zo lekker de intervaltrainingen kon doen. Had ik even minder behoefte aan snelheid, dan liep ik lekker door het bos. Drie minuten hardlopen bracht mij al op de leukste plekjes. Fartlek? Geen probleem! Ik kon heerlijk spelen in het centrum, waar een stuk meer leven was dan in het bos of dat saaie stuk asfalt. Ik kon ongelooflijk veel variëren in routes en dat maakte het hardlopen echt ontzettend leuk.



Dat hardlopen, nieuwe recepten proberen en shoppen was allemaal hardstikke leuk, maar het ontbrak me regelmatig aan tijd. Sterker nog, ik heb heel vaak met mijn handen in het haar gezeten omdat ik echt niet wist hoe ik alles moest rond breien. Ik wilde alles doen, en eigenlijk nergens op inleveren. Ik wilde eigenlijk meer tijd aan mijn studie besteden dan ik deed, maar daarnaast leefde ik in een woning dat voor mijn gevoel altijd vies had, had ik weinig tijd voor de mensen in mijn omgeving en wilde ik daarnaast ook nog heel fanatiek bloggen. Want iedere dag een blog publiceren, dat moest haalbaar zijn toch? Nou, jullie hebben het gemerkt: dat was niet haalbaar. Althans, voor mij niet. Balans is daarnaast ook nooit mijn talent geweest, waardoor het bloggen helemaal stil kwam te staan. En ik was er echt niet tevreden over. Want ook al was ik niet zichtbaar aanwezig, de blog spookte contstant door mijn hoofd. 



De studie viel mij, zeker aan het begin van 2017 best zwaar. Een opleiding brengt een enorme studielast met zich mee, en het valt niet mee om daar altijd aan te voldoen. Gelukkig heb ik de paniekaanvallen allemaal overleefd en kon ik gewoon met alle studiepunten uit het eerste jaar vakantie gaan vieren. Heerlijk naar Turkije! 



Voordat ik naar Turkije ging liep ik nog een hele leuke hardloopwedstrijd. Zoals je ziet, samen met Kay, maar ook met een paar leden van de loopgroep waar ik toen bij aan was gesloten. Ik liep de 10 kilometer in een uur en drie minuten. Voor mij een tijd om over te dromen, zo snel had ik nog nooit 10k gelopen, en waarschijnlijk gaat het ook wel weer even duren voor ik het weer voor elkaar krijg. Het was in ieder geval wel heel erg leuk, gaf mij erg veel motivatie en positiviteit en ik genoot nog weken na van de adrenaline. 



In juli was het zover: het eerste studiejaar was voorbij en op de eerste dag van mijn zomervakantie stapte ik op het vliegtuig naar Turkije. Daar genoot ik 2 weken lang van zon, zee, cocktails en heel veel eten. Echt heel veel eten. 



Tijdens mijn vakantie werd ik gebeld. Ik had maanden geleden gesolliciteerd op een functie bij Olympia, en tijdens mijn vakantie werd ik gebeld of ik op gesprek wilde komen. Jullie weten: ik werd aangenomen en ineens duurde mijn 10-weken-lange vakantie nog maar 2 weken. Helemaal niet erg, want deze baan gaf mij veel meer voldoening dan 10 weken lang netflixmarathons houden. Oke, ik verlang nog regelmatig naar die marathons, maar ik ben me er heel goed van bewust dat dat me niet daadwerkelijk gelukkiger maakt. 



Hoewel ik echt een fantastische vakantie heb gehad, daar in het verre Turkije, had ik ook echt iets om naar uit te kijken. Het zat namelijk zo: in december zou ons huurcontract aflopen en in plaats van die verlengen wilde we heel graag een huis kopen. De avondjes netflix en Utopia werden omgeruild voor funda en bezichtigingen en op 15 augustus mochten we dan eindelijk tekenen voor ons eigen huis. Niet meer in Ede, maar in Zevenaar. Een dikke maand later kregen we de sleutel, gingen we klussen en konden we verhuizen. Nog steeds zijn we er druk mee, maar het is het helemaal waard. Bij iedere klus die je aanpakt wordt het huis mooier en mooier. 



En daar zitten we dan. Ons balkon is omgeruild voor een achtertuin, onze deurmat voor een voortuin. We mochten in 2017 nog een paar dagen genieten van mooi weer, en dat maakte het allemaal nog leuker. En hoewel we nog geen tuinset hebben heb ik toch ook wel heerlijk gezeten op een klapstoeltje in de zon. In onze eigen tuin, achter ons eigen huis. Wat een geluk! 



Dit was in zo'n 1100 woorden mijn 2017. Er is een hoop gebeurd, en als ik alles goed uit zou leggen zou het je zo'n 1100 minuten kosten om te lezen. Dat doen we maar niet :). Over 2 weken blikken we vooruit op 2018, die waarschijnlijk is minder veranderingen met zich meebrengt, maar zeker de moeite waard zal zijn! Ik houd jullie op de hoogte (en ik zal niet meer zo lang op me laten wachten). 



1 Reactie

Irene
Irene op 03-01-2018 om 8:48 Lieve Tessa. Wat een mooi verhaal. Foto's maken mag dan geen talent zijn schrijven is dat zeker wel. Veel geluk en succes met alles wat je doet en gaat doen. Reageren Like(0)

Plaats zelf een reactie