Personal: 5 jaar samen

Het is 2012. Als 17-jarig meisje hobbelde ik rond en streed ik voor mijn HAVO-diploma die ik toen dacht nooit kunnen halen. Ik besteedde alle mogelijke momenten in de boeken in de wetenschap (dacht ik) dat ik streed voor iets dat nooit ging lukken en dat ik keihard zou falen in datgene dat ik zo ontzettend belangrijk vond. Mijn diploma dus. 

Die examens maakten mijn tijd heel spannend, maar er speelden meer dingen die veel spanning opleverde. Een jongen die ik al mijn hele leven kende, maar nooit als meer heb geschouwd als iemand waar ik deze wereld mee moest delen, bleek op een gegeven moment een paar leuke eigenschappen te hebben. Die paar bleken er steeds meer te zijn, en ik werd meer en meer verlegen en onzeker. Langzaam (nou ja.. langzaam..) groeiden we naar elkaar toe tot waar we nu zijn. Een stel dat 2 dagen geleden ons 5-jarig samenzijn heeft mogen vieren. Want dat 17-jarige meisje probeert nu een 22-jarige vrouw te worden. Probeert, niet heel succesvol, maar doet haar best. Van onzekere “kinderen” die om elkaar draaiden zijn wij uitgegroeid naar bijna volwassen mensen die hun zaken goed op orde hebben. Nadenken over de toekomst, maar misschien nog vele belangrijker: werken aan de toekomst. Het worden hoe we nu zijn, het leven dat we nu hebben, dat was een proces.

Er is de afgelopen 5 jaar namelijk een hoop gebeurd. Ik haalde mijn diploma. Ik begon aan bedrijfskunde en stopte daar weer heel snel mee. Ik haalde mijn diploma voor Filiaalmanager, ging naar het HBO en studeer nu hier, in Utrecht. Ik woonde thuis, samen met een moeder en een broertje. Al snel kwam Kay daarbij, begon ik na te denken over een toekomst, tekende een huurcontract en verhuisde. Ik woon nu ongeveer een 6 maanden samen, begin tekenen van een huisvrouw te vertonen sta (bijna) iedere dag netjes in de keuken omdat er wel een “fatsoenlijke maaltijd” op tafel moet komen. Of op bank, als Kay onze eeuwige waar-eten-we discussies wint. 

Hoewel ik een hele tijd heb gedacht dat het tussen Kay en mij niets zou worden (eerst omdat ik hem gewoon niet leuk vond, en daarna omdat ik dacht dat hij voor mij niet haalbaar zou zijn) bleek dat in werkelijkheid heel anders te zijn. We zijn soms heel verschillend, maar kijken naar andere dingen weer heel erg hetzelfde. Het belangrijkste van alles is misschien wel: we zien onze toekomst wel ongeveer hetzelfde. We zijn het eens met elkaars plannen en vullen elkaar waar nodig of wenselijk. Het werkt tussen ons, en dat is iets waar ik heel erg dankbaar voor ben. Kay, de jongen die nooit verliefd op mij zou worden, wordt iedere dag naast mij wakker en maakt mij dagelijks heel erg gelukkig. 

One thought on “Personal: 5 jaar samen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *