In gesprek over: The Barkley Marathons

Afgelopen week keek ik de documentaire The Barkley Marathons. Die documentaire staat gewoon op Netflix en gaat over een ultramarathon die ieder jaar wordt georganiseerd in Amerika. Je moet maar liefst 160 kilometer afleggen (in 5 lussen van 32k), door helse gebieden en in minder 60 uur.

Er gaan heel wat jaren voorbij waarin niemand binnen te tijd, of überhaupt, over de finish komt. Zoals in de documentaire werd gezegd, in de eerste 10 jaar dat de Barkley marathon werd georganiseerd niet een keer. Na de eerste finisher duurde het weer 8 jaar. Tegenwoordig zijn de lopers iets fitter denk ik, want er is ondertussen 17 keer iemand over de finish gekomen, 14 verschillende mensen. En dat te bedenken dat die marathon al sinds de jaren 80 wordt geoganiseerd.

In de documentaire volg je een groep lopers die de strijd aangaan. De deelnemers stappen met bosjes uit de race, wat betekent dat ze nog heel wat uurtjes naar de start moeten lopen. Daar aangekomen wordt er aan iedereen duidelijk gemaakt dat er iemand heeft opgegeven. Nee, de oprichter van de Barkley Marathon is niet de meest gevoelige persoon op aarde, dat is duidelijk. Op goede voorzieningen hoef je trouwens ook niet echt te rekenen, halvewege de lus proberen ze wel water neer te zetten, maar als het vriest heb je pech. Dan zul je het eerst moeten ontdooien. De start gaat trouwens op net zo'n rare manier. Je komt aan, je moet de route uitstippen (want dat wordt niet, zoals in Nederland) voor je gedaan en met hekken afgezet) en je probeert jezelf zo goed mogelijk voor te bereiden. Een uur voor je van start gaat krijg je dat te horen, tot die tijd heb je dus geen idee hoeveel tijd je nog hebt. 

Respect voor alle mensen die hier aan mee doen zeg, en wat een bikkels zaten er tussen. Ik heb twee mensen over de finish zien komen, geloof mij: een van die twee zag er beter uit dan ik na 5 kilometer. De man boven aan deze blog is trouwens de oprichter van de marathon, een beetje vreemd persoon met een raar gevoel voor humor. Zoals ik al zei, heel gevoelig is hij niet, en hij vind het dan ook maar al te grappig als mensen verdwalen, bevroren water krijgen of op een andere manier tegenslagen hebben. 

Heb jij de Barkley Marathons al gezien?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *