In gesprek over: 13 Reasons Why

Tijdens een hoorcollege

Het was een paar hoorcolleges geleden dat ik besloot Netflix te openen. Waarom, vraag ik me eigenlijk af, maar daar kan ik geen antwoord op geven. Het is niet het meest logische moment om dat te doen, en het was ook zeker geen uitvlucht van het hoorcollege. Die was namelijk, zoals altijd, reuze interessant. Mar goed, de reden waarom is niet zo interessant. Waar het om ging was dat mij werd aangeraden de serie 13 Reasons Why te gaan kijken. De verhalen waren goed. 

En zo geschiedde het vorige week dat ik Netflix nogmaals opende en begon aan de serie. Het verhaal was gelijk duidelijk, Hannah’s eerste tape maakte meteen duidelijk wat de dertien afleveringen mij gingen brengen, en maakte mij toch wel heel nieuwsgierig: “wat heeft Clay verkeerd gedaan?” Clay is zo’n lieve jongen, hoe kan hij een meisje tot zelfmoord drijven. Ik ga natuurlijk niet vertellen wat het is dat hij gedaan heeft, maar ik vond het allemaal wel meevallen. Er waren zeker schuldigen die meer schuldig waren aan haar gevoel van ongelukkig zijn. 

Ik heb ongeveer een week gedaan over het kijken van het hele seizoen, het valt dus eigenlijk best mee hoeveel invloed de serie op mijn dagelijks leven heeft gehad. Bij een Gilmore Girls ben ik bijvoorbeeld niet voor rede vatbaar, mocht daar nu een seizoen van op Netflix komen ben ik tot het eind van de laatste afleveringen niet meer aanspreekbaar. Toegegeven, als het einde mij niet bevalt ben ik ook NA de laatste aflevering niet tot rede vatbaar. Bij 13 Reasons Why was dit dus niet helemaal het geval, hoewel ik de eerste dag zo’n 4 afleveringen na elkaar heb gekeken, deed ik daarna wat rustiger aan. Iedere avond een of twee afleveringen en na een weekje heb je ze allemaal gezien. 

13 Reasons Why

Ik hoef jullie vast niet te vertellen dat de serie gaat over een meisje dat zelfmoord pleegt. Voor die daad had zij 13 redenen, en elke reden wordt op een bandje uitgelegd. Elke reden krijgt de bandjes te luisteren, zodat iedereen weet wat hij verkeerd heeft gedaan. Een van die redenen is Clay Jensen, de hoofdpersoon van de serie. 

De eerste aflevering is een aflevering waarin je gelijk de serie en de belangrijkste mensen leert kennen. Ik moet wel zeggen dat de eerste aflevering erg traag was, en dat de afleveringen daarna ook niet echt wilden vlotten. Toch is het vanaf de tweede aflevering al een stuk beter te doen. Ik klinkt niet zo positief, maar dat is niet wat ik over wil brengen. Ik vond het namelijk oprecht een fijne serie om te kijken en het einde vond ik ijzersterk. Het gaf voldoening, niet om wat er gebeurde, maar het einde was wat ik ervan hoopte. Als het gaat om de afronding van een bepaalde serie ben ik namelijk nogal kritisch in wat ik goed vind, snel tevreden is niet helemaal mijn ding. Maar geloof mij, met dit einde was niks mis. 

Kan ik de serie aanraden? Zeker weten! Maar, zoals ik zei, houdt er dan wel rekening mee dat het best wel traag gaat. Bovendien heeft iedere aflevering ook wel een beetje dezelfde strekking, op de laatste na. Elke aflevering is er iemand aan de beurt die een rol heeft gespeeld bij de zelfmoord van Hannah, alleen bij de laatste aflevering hebben de makers meer te bieden dan alleen dat. Het verhaal wordt dan echt op een mooie wijze afgerond. Ik kan de serie overigens niet aanraden als je niet zo goed tegen depressies op televisie kan. Of je er nu verdrietig van wordt, of je kan je niet inleven, in dat geval is deze serie niks voor jou.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *